Δεν είμαι ο άνθρωπος..

Δεν είμαι ο άνθρωπος..

..που μπορείς να συνηθίσεις

ούτε που θα υποτάξεις

είμαι η ψυχή που θα αφεθεί 

μόνο στης καρδιάς της 

το βαθύ θέλω..

με οποιο τιμημα.

Αυτό.-

Σε έχω βρεί.

Σε έχω βρεί..

..και τα χάνω

ένα όνειρο που δυναμώνει κάθε μου βήμα

μέσα στην ερημία των καιρών

και στην ερημιά των συν ανθρώπων,

Ένα όνειρο που δεν το φιλεύω στεναγμό

για να μη με κεράσει  άλλη πίκρα.

Πόσα γράφει η αγάπη ακόμα 

λόγια που καρδιές ματώνουν 

κι άλλα που βαθειά λυτρώνουν 

"Ουδέποτε αγαπάμε επειδή"

απλά γιατί έτσι....

Ταξίδι του έρωτα

Είναι που πίσω απ’ τη σιωπή σου ταξιδεύουν
τα καραβάνια
των λησμονημένων

Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν
σκιές νεκρών
μορφές αγαπημένων

Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές
Είναι που δρόμους άλλους φανερώνεις

Είναι που κλείνεις τις
καταπακτές
και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις

Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώ
σα να πιστεύω πως
υπάρχω ακόμα

Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό
Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα

Ποιητές.

Όταν ο χρόνος σε επαναφέρει εκεί που σταμάτησες...

Τί είναι αυτό που μας κρατάει τόσο κοντά που το μυαλό μου μέρα νύχτα βασανίζει που μου λέει το σ’αγαπώ ψιθυριστά και κάθε βράδυ σαν σκιά με τριγυρίζει Είναι αγάπη.... Είναι αγάπη αυτό που ζούμε τώρα εμείς δεν το ‘χει ζήσει άλλος κανείς γιατί έχει μέλλον- παρελθόν και πια δεν ζούμε στο παρόν μην το φοβάσαι άλλο πια, δεν είναι απάτη Είναι αγάπη.... είναι αγάπη... Τί είναι αυτό που με κρατάει τόσο σφιχτά που δεν μπορώ την σκέψη μου να την αλλάξω που όταν λείπεις μου κρατάει συντροφιά και που θέλω το όνομά σου να φωνάξω Είναι αγάπη.... Είναι αγάπη αυτό που ζούμε τώρα εμείς δεν το ‘χει ζήσει άλλος κανείς γιατί έχει μέλλον- παρελθόν και πια δεν ζούμε στο παρόν μην το φοβάσαι άλλο πια, δεν είναι απάτη Είναι αγάπη.... είναι αγάπη...

Ο έρωτας ξέφρενες άμμου δίνες

Ο έρωτας ξέφρενες άμμου δίνες

 Ένα άγγιγμα η αγάπη
ένας ψίθυρος
ακουμπώ το γόνατό μου
στου δικού σου τις καμπύλες
και ω τι ρίγος!
ω τι κύμα πυρετικό!
καράβι ακυβέρνητο το σώμα
σε θάλασσα που έρημος βαφτίζεται
γίνεται ο έρωτας ξέφρενες άμμου δίνες
βουλιάζουν οι λέξεις του στο φως

να ζήσω θέλω
στο σώμα σου επιπλέοντας
πόθου να στήνω χορό
τόπο ανοίξτε σε τόπο ιερό
ο ήλιος-έρωτας χορεύει
χορεύει η γη σεισμεύοντας
η ανάσα εκρήγνυται
σε χιλιάδες κραυγές
σε χιλιάδες  αηδόνια
σε κατακλυσμούς προγονικούς
σε σοκάκια στέγες παράθυρα
σε ορνιθώνες υπόγειους
έρωτες-πυρκαγιές
φιλιά εγκαύματα
ξυπνώ άγρια νύχτα
ξυπνώ μέσα μου κάθιδρη

κάθε που μ’ αγγίζεις
ψυχής και σώματος γεννιέται
κόλαση άσβεστη φωτιά
ω σάρκα της σάρκας μου
ω σάρκα μου ζωοφόρα
πνοή    πνοή μου
αισχυντηλά στην όψη σου
ροδίζουν οι ουρανοί

Το άγαλμα

Το άγαλμα

Ζωή; Τι ζωή; Μ’ ανθρώπους απόηχους ανθρώπων, μ’ έρωτες φαντάσματα ερώτων. Άνδρες που αισθήματα κι άνθη αφήνουν στο τραπέζι. Γυναίκες, που  σαν κρυστάλλινα δοχεία πάνω σε γυαλισμένα έπιπλα, προσμένουν. Τι; Το σώμα δεν επιστρέφει τα των ερώτων που του χαρίστηκαν. Δες! Υψώνονται αράχνινοι οι έρωτες στους ουρανούς του χρόνου. Ύστερα βυθίζονται ληθάρπαστοι σε λίμνη σκοτεινή. Το έζησες. Δεν το 'ζησες;

Σταχτίζω παρελθόν και νιώθω ν’ αναπνέω γιασεμί. Ανθίζω τη στάχτη και τη σκόνη αναπολώντας τη ζωή. Τη ζωή που φεύγει μακριά μας. Απέναντι περνά. Φεύγει η ζωή μακριά μας και απέναντι. Να φύγω κι εγώ θέλω, μα δεν μπορώ. Τ’ αγάλματα ριζώνουν μα δε μετακινούνται. Πύκνωσε η ζωή μου σε μάρμαρο. Η πλάτη μου βαριά ζωή σηκώνει.

Ώσπου τρομάζω και ξυπνώ. Από το αίμα ξυπνώ. Το αίμα το κοχλάζον. Το παρελθόν σαν ένα πορτοκάλι άγουρο και στυφό π' ωριμάζει στη γεύση στιγμών χαριών, αφήνοντας για λάφυρα λίγα κουκούτσια πόνου. Το αίμα κυλά αφήνοντας πίσω του αισθημάτων λεκέδες. Χάνονται στο χρόνο οι σύντροφοι και οι εχθροί. Στην οθόνη των μύθων κυριαρχεί το λευκό. Θεατές γινόμαστε πίσω απ’ τα κάγκελα της μεγάλης του νου φυλακής. Αυτά που ήθελα πια δεν τα προσδοκώ.

Άνεργη, πλέον, του χρόνου. Εποχική, μονάχα, συλλέκτρια πορτοκαλιών. Αφελής τροφοδότρια των στιγμών. Ασχολήθηκα με την άγρα των λέξεων, πλανήθηκα σε πορτοκαλεώνες, νόμισα ότι κόμιζα καρπούς εύχυμους – ενώ το μόνο που κόμιζα ήταν κουκούτσια και οστά… 

Σ' όχθη λασπωμένη τα πόδια βουλιάζουν. Είπα να φθάσω στη θάλασσα ακολουθώντας το ποτάμι, μα όλο και βουλιάζω απέναντι κοιτάζοντας. Τους πολλούς εαυτούς κοιτάζω να προχωρούν σε κατεύθυνση αντίθετη μαζεύοντας μαργαρίτες – μόνο τα παιδιά φθάνουν στις πηγές. Το ποτάμι πλαταίνει κι όλο ξεμακραίνει η απέναντι όχθη. Δεν τη βλέπω πια. Μόνο βυθίζομαι στη λάσπη που αυξάνεται. Σε λίγο τα πόδια θα είναι από πηλό. Οι σκέψεις από χώμα.  Ίσως αφεθώ ν’ επιπλεύσω μέχρι τον πνιγμό που υπόσχονται οι θανάσιμοι νυγμοί της νοσταλγίας.  Ίσως αφεθώ στις ηδονές.  Ίσως να ταξιδέψω.

Μα... Εδώ. Ρίζωσα εδώ.
Μόνη κάτω απ’ τον καυτό ήλιο. Χωρίς ήλιο δεν μπορώ και είπα να δροσιστώ στους ίσκιους της ακριβής μου ρέμβης.

Αν έτσι άγαλμα και συ, μείνε. 

Αν πάλι όχι, άμε στο καλό!

Πόσο απέραντος είναι ο ορίζοντας...

Πόσο απέραντος είναι ο ορίζοντας...

Οταν βρισκόμαστε ψηλά

όλα τα βλέπουμε μικρά.

Η δόξα και τα βάσανα μας

οι χαρές μας και οι λύπες

δεν έχουν πια καμιά σημασία.

'Ολα εκείνα που κερδίσαμε

ή χάσαμε μένουν εκεί κάτω. 

Από την κορφή του βουνού 

μπορείς να καταλάβεις 

πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος 

και πόσο απέραντος είναι ο ορίζοντας.

Πάολο Κοέλιο